Sinds ik in het heksenwereldje rondkijk loop ik regelmatig tegen verhalen over Atlantis aan. Iets waar ik nooit veel aandacht aan heb besteed, net zo min als aan de Annunaki en Igigi. Maar elke keer weer komen ze terug op mijn pad.

In een boekwinkel begint de verkoper er over. Mijn dierbare vriend uit een van de wicca-tradities zwengelt het onderwerp regelmatig aan. En bij de Temple of Starlight sta ik in een pathworking met hen in dezelfde cirkel (waar ik me maar moeilijk van hen kan losmaken). Ik kom er kennelijk niet onderuit.

Loading...

Annunaki – Def P.mp3

Daarom het bovenstaande nummer, van Def P, een geinig moderne variant.

(Wie mij meer kan vertellen over deze Soemerische afbeelding nodig ik graag uit!)

Omdat het toch nu bijna Beltane is…

(Klik om te vergroten. De foto is genomen in Museum het Valkhof in Nijmegen.
Daar was dit beeld uit de 1e eeuw na C. tijdelijk te zien.) [... »]

Soms ben ik het ‘heksenwereldje’ weleens zat. Tussen de vele leuke mensen zit een grote groep vage tiepes die soms erg vermoeiend kunnen zijn. Mensen die de raarste ervaringen omschrijven waarvan ik spontaan in mijn spreekwoordelijke laboratoriumjas schiet. Voor eventjes vind ik het wel leuk, dan gaat de gefascineerde psycholoog in mij aan, maar na een tijdje vind ik vaak heel irritant of intens droevig.

Bijvoorbeeld het meisje dat zó gefascineerd is door numerologie dat ze waarheden haalt uit nummerborden of het tijdstip op de wekker (“Nee, ik kan niet komen, want de wekker stond op 6.13 vanochtend”). Of iemand die de hele dag door allerlei tekens in de buitenwereld ziet waaraan ze haar levenspad ophangt (“Er vloog een vogel van links naar rechts toen ik naar de bakker liep, dus heb ik besloten maar even flink in te kopen”). *zucht*

In de meeste gevallen zijn dit geen mensen die in een coven horen, of in opleiding zijn. Juist deze tiepes noemen zich vaak ‘eclectische heks’ en willen alleen bezig zijn met hun eigen dingetje en rennen achter hun ervaringen aan alsof het waarheden zijn. Terwijl iedereen ziet dat het uit de hand begint te lopen. Helderziende gaven, divinatie, tekens zien e.a. zijn niet vreemd, maar geen grens weten te leggen aan de toepassing wordt door de gevorderden gezien als zeer amateuristisch. Terwijl deze amateurs vaak juist hun hele levensstijl hebben opgehangen aan hun ‘gaven’.

Aan hen moest ik denken toen ik ineens deze film van Jiskefet vond, ze geven me hetzelfde ‘kronkel van verwarde irritatie/vermaak’-gevoel.

Er is iets aan mij veranderd. Toen ik net kwam kijken in het heksenwereldje was Ostara (de lenteviering) het eerste jaarfeest waar ik bij stilstond. Ik vond het toen een hele ontdekking; meer bewust leven met de seizoenen. Het eerste ‘ritueeltje’ (voor zover het die naam mag hebben) voerde ik dat jaar bij dit jaarfeest uit. Het eerste feest, samen met mijn familie werd een jaar later gevierd.

Dit jaar geen feest, geen ritueel. Ik ben het gaan zien als een periode en het ‘vieren’ gaat vanzelf. In de weken voorafgaand aan het lentepunt fietste ik stralend door de stad, volop genietend van al het leven dat zich aankondigt. Het frisse jonge groen, de meesjes die weer in mijn gevel beginnen te nestelen, de lentebloemen, de zon op mijn gezicht… Ik hoef er niet meer bewust bij stil te staan om er bij stil te staan, zeg maar. In enkele jaren ben ik daadwerkelijk bewuster met de seizoenen gaan leven. Ik weet precies dat eerst de sneeuwklokjes, dan de krokussen, dan de narcissen en de hyacinten opkomen. En dat de magnolia in dezelfde tijd tot bloei komt.

Loading...