Regelmatig sta ik met mijn handen in het haar op de groenteafdeling van de boodschappenwinkel. Als biologisch een optie is zal ik dat niet nalaten, maar dat kan natuurlijk niet áltijd. En als ik met een netje biologische uien in mijn handen sta waar ik direct met mijn duim doorheen zak (omdat niemand ze koopt) heb ik het ook wel gezien met “Eko” voor die dag.

Daar begint de ellende. Wikkend en wegend sta ik links met tomaten uit Italie en rechts uit Holland in mijn hand. “Holland” denk ik. Want dat scheelt toch een hoop transport- en koelenergie, zou je zeggen. Maar hoe erg zou het in die Hollandse kas zijn geweest? Welke bestrijdingsmiddelen en andere mooimakerij zijn er aan te pas gekomen? Hoe wordt die kas warmgehouden en verlicht? Is dat zo’n kas die dan ook ’s nachts de omgeving bijschijnt? Hoe weet ik of het ‘goed zit’? Hoewel ik dat van die Italiaanse tomaat natuurlijk ook allemaal niet weet. Ik hou het maar bij de Hollandse… dichter bij huis. Klinkt in elk geval logischer.

Denk je dan.
Vandaag hoor ik in het programma Klootwijk aan Zee hoe het gros van de ‘Hollandse’ garnalen ons bord bereikt: via Marokko. Het pellen met een pelmachine is duurder dan de garnalen met vrachtwagens naar Marokko te brengen, daar met de hand te laten pellen, om vervolgens weer 2500 km terug te rijden.

Gekoeld en wel, vól conserveermiddelen. Het hele zwikkie is minstens een week, eerder 2 weken onderweg voordat het ‘vers’ op je bord ligt. Hollandse garnalen… Met een verbijsterd gezicht en een omdraaiende maag zit ik ernaar te kijken. Waar zijn we mee bezig, voor een euro per portie verschil? Of zoals de Hollandse vissers die nog wel zelf pellen zeggen: “Dat er mensen zijn die dát eten.”

Lees hier meer over de conserveermiddelen in deze garnalen. (Waarom is de EU-richtlijn voor onze ‘hollandse’ garnalen verhoogd van 0,2 naar 0,6??)

Natuurlijk kan dit hunebed niet ontbreken : hunebed D27 bij het hunebedcentrum van Borger. Het is de grootste van Nederland, met een lengte van 22,5 meter en ondanks het hoge toeristengehalte tóch indrukwekkend. Opmerkelijk weetje: de 5e en 6e deksteen schijnen twee helften van dezelfde zwerfkei te zijn. [... »]

In 2004 maakte ik voor het eerst kennis met het tijdschrift Wiccan Rede. Ik vond en vind dit blad hét magazine over wicca en hekserij o.m. door de inhoudelijke benadering. De redactie bestaat uit een groep mensen die hun sporen in dit ‘wereldje’ ruimschoots verdiend hebben.

Je kunt je dan wel voorstellen dat ik blij verrast was toen ik de recentste uitgave ineens een stukje over Heksenpad aantrof. Het voelt als een bevestiging van de kwaliteit en degelijkheid die ik met Heksenpad nastreef:

(Klik om te vergroten. Foto eigen beheer.)  [... »]

Ongeveer een maand geleden bezocht ik met een vriendin het Afrika Museum. Tot mijn verrassing hing daar het werk van enkele hedendaagse Santeria priesters.

Dankzij de enthousiaste directrice van het museum die mij, toen ik haar vroeg om beeldmateriaal (je mag in het binnenmuseum niet fotograferen) voor Heksenpad, onmiddelijk een boek in handen duwde, kan ik enkele afbeeldingen hier plaatsen.

Ik heb gekozen voor het werk van Santeria priester-kunstenaar Santiago Rodríguez Olazábal (Havana, Cuba, 1955):

El aliento del leopardo (de adem van de luipaard)

Op de tekening zie je een dode figuur wiens lichaam bedekt is met witte kruisjes en rode banden. Om het hoofd zit een witte ‘aura’. Hieroverheen staat een luipaard gebogen.  [... »]

Tot mijn vreugde vond ik in mijn moeder een heerlijke partner in crime v.w.b. het bezoeken van hunebedden. Zo belandden we samen onder een boom in de stromende regen bij het hunebed van Gasteren: D10.

  [... »]

Galanga
(Alpinia Officinarum) ook wel Thaise gember of laoswortel (Alpinia Galanga)

Laoswortel valt een beetje te vergelijken met gember. Het is niet speciaal een afrodisiacum, hoewel dat vroeger wel gedacht werd: het werd in Azië gezien als een waar tovermiddel met afrodisiacische en oppeppende eigenschappen.

Qui Sunt Hi -van Hildegard von Bingen- door Sequentia
Ook dichter bij huis werd het gezien als goed voor het hart; Hildegard von Bingen schreef het in de 12e eeuw voor bij ‘hartpijn’ of voor ‘wie zich zwak voelt’.

Tegenwoordig wordt het vooral gezien als hulpmiddel omdat het een verwarmend effect heeft. Ook kan de wortel worden toegevoegd om de werking van andere afrodisia te versterken.

Magisch:

Wordt geassocieerd met de Zon en met Mars.

Let op:

Loaswortel kan menstruatie opwekken of zorgen voor een miskraam. Voorzichtig dus bij zwangerschap.

(Als ik het goed heb, komt dit uit een van de boeken van Theodor Friedrich Ludwig Nees von Esenbeck 1787-1837.)

Bekijk hier mijn bronnen en lees s.v.p. ook de waarschuwing!
Meer info over kruiden en -adresjes vind je bij kruidenlinks.
Een alfabetische lijst van de op Heksenpad omschreven Afrodisiaca vind je hier.

En toen werd ik ineens gezocht door Megastad FM omdat zij het eens met een ‘heks’ wilden gaan hebben over vrijdag de dertiende. Nou ben ik natuurlijk een ceremonieel magier en geen wicca, maar over de 13e wil ik best wat vertellen. Beluister hier het interview met Gijs Alkemade: 

Isis over vrijdag de dertiende bij Megastad FM
Ik was trouwens samen met Margarita “de heks van Appelscha” in deze uitzending, haar verhaal kun je HIER beluisteren.
(Leuke toelichting over heksen die drijven, maar verder een hoop op z’n Margarita’s. Heksen met 13 als geluksgetal?!? Net als Susan praat ze misschien een beetje te veel in ‘wij’.)

–

Aanvulling, nieuwe weetjes over (vrijdag de) 13(e)

- In de wielrensport is het heel gebruikelijk om, als je de pech heb rugnummer 13 te hebben gekregen, het nummer ondersteboven op je shirt te spelden. Zelfs de jury van de Tour de France werkt er aan mee.

Toen Robbert van den Broeke in het programma ‘Er is meer’ zijn foto’s liet zien, maakte Nederland kennis met het fenomeen ‘energiebollen’. Ook wel genoemd: orbs.

Voor mij was het nieuw. Hoewel ik in het verleden veel gefotografeerd en geëxposeerd heb, heb ik zulke dingen nooit opgemerkt. Met technische termen als lens flare, vochtige deeltjes in de lucht en stofdeeltjes had ik verklaring genoeg. Reflectie van licht, verstoring op een mooie foto, jammer, meer niet. [... »]

Na een drukke maand (niet voor niets is er hier relatief weinig aan inhoudelijke stukken bij gekomen de laatste tijd) was ik even een paar dagen ertussenuit.

Verslag van de tocht langs hunebedden en andere heilige plaatsen volgt nog!
Een klein voorproefje:

(Hunebed bij Bronneger, foto eigen beheer.)