Bij toeval begon ik vandaag te lezen in de stukken die ik hier bijna 7 jaar geleden schreef. Ik was van plan even wat artikelen na te lopen op technische foutjes, maar ineens sta ik stil en observeer.

Mijn ‘heksenpad’ begon in het voorjaar van 2003. Vanaf dat moment begon een periode van verkennen en uitproberen. En nu ik mijn woorden uit die beginperiode zo eens teruglees, merk ik dat een glimlach om mijn lippen speelt. Wat was ik aan het worstelen met ‘de betekenis der dingen’. En wat heb ik in de afgelopen jaren veel geleerd (en veel nog niet).

Het half-lacherige uitproberen van dingen, zonder ook maar in het minst te begrijpen waar ik mee bezig ben, is er wel zo’n beetje af. Intussen ben ik in mijn vierde leerjaar bij de Hermetic Order of the Temple of Starlight en ik begrijp beter waar bepaalde handelingen vandaan komen.

Veel vaardigheden heb ik me nog niet eigen gemaakt. Ik heb ‘wat’ kennis opgebouwd van tarot, van kruiden, van mythologie, visualiseren, kanaliseren, van het werken met boven-beneden en kabbalah. Maar bijvoorbeeld stenen en astrologie, daar ben ik niet veel verder mee gekomen. Vooral filosofisch ben ik gegroeid. Veel inzichten zijn erbij gekomen. Veel bruggen tussen visies, culturen zijn gelegd. Ook tussen wetenschap en magie.

Tegelijk heeft zich in mijn leven een enorme verandering voltrokken. Vaste lezers hebben gezien dat ik in het afgelopen jaar relatief weinig geschreven heb. Ik ben wel veel aanwezig geweest in de Orde. Maar verder draaide mijn leven om een enorm project dat zich richt op het beschermen van onze toekomst hier op aarde.

Ik heb in mijn werk nog nooit zo zwaar onder vuur gestaan, zelden zo’n heftige politieke spelletjes over me heen gehad en niet eerder zó veel offers gemaakt als het laatste jaar. En tegelijk… heb ik ook niet eerder met zo’n voldoening, liefde en energie gewerkt. Het is zwaar, maar ik ben op mijn plek gevallen. De plek waar al mijn idealen, dromen, wensen, kennis en vaardigheden bij elkaar komen en optimaal gebruikt worden. Waar de missie van mijn leven zich ontvouwt.

Mijn opleiding in de Hermetische traditie en de support van mijn Magister Templi, Ina Cüsters – van Bergen, bleken het afgelopen jaar mijn belangrijkste ankers. Tussen het resultaatgedreven leven, het doorbijten heb ik steeds opnieuw momenten kunnen pakken waarop ik even kon uitzoomen. Het grote geheel kon zien. Kon reflecteren op en overleggen over waarom ik doe wat ik doe, welke lijnen er liggen.

Elke trainingsdag was een dag waarop ik kon opladen, op adem kon komen en ontroerd werd. En ik ben dankbaar. Dankbaar dat ik kan staan tussen de Orde-leden voor en na mij.

Niet iedereen heeft een structuur nodig om zich te ontwikkelen. Ik wel. De structuur van de Orde, met (in mijn geval) elke maand twee trainingsdagen waarin kennis en ritueel worden gecombineerd en elk jaar 2 weekendtrainingen, houdt mij op koers op mijn spirituele pad, en daarmee… in het dagelijks leven.

Ben ik klaar? Nee, absoluut niet, gelukkig niet. Heb ik het idee op de goede weg te zijn. Ja. Het was het vinden van -die- rust die me veranderd heeft en ruimte geeft. Ik zoek wel, nog steeds. Maar niet meer ‘in het wilde weg’.

Ik denk dat iedereen in z’n leven wel een of meer keer nadenkt over de vraag ‘Wordt het voor mij tijd om vegetarisch te gaan leven?’. Mij overkwam het in elk geval regelmatig. En ik heb tot voor kort altijd besloten dat ik mijn eigen balans wel kon vinden. Mét vlees, vis en vogel.

De redenen om nu ineens wel het eten van dieren over te slaan zal ik je besparen (is nogal voordehandliggend) maar de hilarische verrassingen waar ik voor kom te staan wil ik graag met je delen. Ik sta af en toe best raar op mijn neus te kijken.

Een van de moeilijkste punten waar ik tegenaan ga lopen is vegetarisch zijn in het zakelijke leven. Vergader-ontbijt, vergader-lunch, vergader-diner… En misschien nog wel moeilijker: evenementen.

Gisteren stond ik op het eerste evenement sinds mijn besluit. In de race tegen de klok was ik mijn lunch alweer vergeten en eigenlijk had ik wel een beetje trek toen de hapjes voorbij kwamen. Maar als ik één ding niet kan gebruiken dan is het dat mensen zich vooral met mij bezighouden als ‘die dame die altijd moeilijk doet over eten’.

Grote schalen kwamen voorbij, soms kon ik in een oogopslag wel zien dat dat niets meer voor mij was, in andere gevallen had ik geen idee wat er voor kledder op dat toastje lag. En omdat ik het verdom om continu te gaan vragen wat me wordt aangeboden (wat de conversatie te veel zal afbuigen en het gesprek dat ik net aan ‘t voeren ben ruineert) was de snelste oplossing… vriendelijk te glimlachen en ‘nee, hoor, dank je wel’ te zeggen.

Bye bye gedachteloos meegraaien van grote schalen gepresenteerd voer. Goh, wat zal ik slank gaan worden?! .

Kleine medewandelaar op het pad from heksenpad on Vimeo.

Sinds gisteren (2 augustus) is er een kleine zwartharige nieuwe medebewoner in huize Heksenpad. Beetje onverwacht allemaal, na een noodoproep van Mathys op Twitter, maar vooralsnog klikt het erg goed tussen katertje en mij. Maandag maar eens langs de dierenarts om ‘t beessie na te laten kijken, ns zien of ik het dan nog zo leuk vind .

Hoewel mijn hoster er niet mee te koop loopt, vind ik het als pagan belangrijk dat de server waarop Heksenpad draait op een verantwoorde manier van stroom wordt voorzien en gekoeld:

In onze datacenters wordt gebruik gemaakt van natuurstroom. Het datacenter wordt gekoeld met koud water uit de Nieuwe Meer en dus niet met airco’s (koeling is meestal de grootste energiegebruiker van datacenters).

 
(Hmpf. Noemen ze me heks. Bewandel wel het heksenpad, maar bén geen heks.)

Een tijdje geleden werd ik door vrouw.nl gevraagd voor een interview. Iets waar ik even goed over na moest denken: er hoort een foto bij en ik treed hiermee niet zo erg op de voorgrond. Voor iedereen die nieuwsgierig is geworden…

Bij deze: (klik) vrouw van de week: isis

Of bekijk het webshot: [... »]

Dankzij de bijdrage van een van de bezoekers (Paulus) ben ik eens gaan speuren wat nou de wérkelijke startdatum van de allereerst versie van Heksenpad was. En dat is vandaag! Heksenpad is zojuist 3 jaar geworden.

Met inmiddels honderduizenden gelezen pagina’s en tienduizenden bezoekers (de gemiddelde bezoeker bekijkt 10 pagina’s) heeft de site een eigen plek veroverd op de grens van spiritualiteit en wetenschap. Ik wil jou, bezoeker van Heksenpad, bedanken voor je interesse!

in LVX
Is*

Voorlopig wordt het hier een paar weken heel stil: ik heb mijn rechterhand gebroken.
Onhandig zeg!

Eerlijk gezegd heb ik best lang moeten nadenken over de zogenoemde waterdriehoek. De vuurdriehoek is nog enigszins te volgen, zo met die punt naar boven. Maar water, met een punt naar beneden… daar had ik wat meer moeite mee.

Tot ik me ineens het volgende realiseerde:

(Fotobron: Aussiegall.)

Er zijn van die momenten dat je de dagen langer zou willen maken…

Gevonden bij: Stripgenerator.

Een dagje shoppen in Amsterdam zonder geld uit te geven? Kom dan op zaterdag 29 september naar mijn adres hier in A’dam vlakbij station Amstel.

Waarom?

Elke keer als ik in mijn kledingkasten kijk zie ik kleren die ik al maanden niet aan heb getrokken. Accessoires die ik al maanden niet heb gebruikt. Op zolder liggen dozen die ik niet eens meer open maak. En zo kan ik me voorstellen dat meer vrouwen kleding en accessoires in de kast hebben liggen die gewoon een nieuwe eigenaar nodig hebben. Laten we daarom bij elkaar gaan shoppen! [... »]

Een beetje puberaal, maar te leuk om te laten liggen .

Via het weblog van Natuurgek kwam ik hier terecht: de site van een fotograaf (Kjell Sandved) die de hele wereld af is gegaan om vlinders te fotograferen. Hij kwam op het idee om een alfabet van de figuren op vlinder-vleugels te maken. Kijk zelf: http://www.butterflyalphabet.com/main/index.php

Regelmatig sta ik met mijn handen in het haar op de groenteafdeling van de boodschappenwinkel. Als biologisch een optie is zal ik dat niet nalaten, maar dat kan natuurlijk niet áltijd. En als ik met een netje biologische uien in mijn handen sta waar ik direct met mijn duim doorheen zak (omdat niemand ze koopt) heb ik het ook wel gezien met “Eko” voor die dag.

Daar begint de ellende. Wikkend en wegend sta ik links met tomaten uit Italie en rechts uit Holland in mijn hand. “Holland” denk ik. Want dat scheelt toch een hoop transport- en koelenergie, zou je zeggen. Maar hoe erg zou het in die Hollandse kas zijn geweest? Welke bestrijdingsmiddelen en andere mooimakerij zijn er aan te pas gekomen? Hoe wordt die kas warmgehouden en verlicht? Is dat zo’n kas die dan ook ’s nachts de omgeving bijschijnt? Hoe weet ik of het ‘goed zit’? Hoewel ik dat van die Italiaanse tomaat natuurlijk ook allemaal niet weet. Ik hou het maar bij de Hollandse… dichter bij huis. Klinkt in elk geval logischer.

Denk je dan.
Vandaag hoor ik in het programma Klootwijk aan Zee hoe het gros van de ‘Hollandse’ garnalen ons bord bereikt: via Marokko. Het pellen met een pelmachine is duurder dan de garnalen met vrachtwagens naar Marokko te brengen, daar met de hand te laten pellen, om vervolgens weer 2500 km terug te rijden.

Gekoeld en wel, vól conserveermiddelen. Het hele zwikkie is minstens een week, eerder 2 weken onderweg voordat het ‘vers’ op je bord ligt. Hollandse garnalen… Met een verbijsterd gezicht en een omdraaiende maag zit ik ernaar te kijken. Waar zijn we mee bezig, voor een euro per portie verschil? Of zoals de Hollandse vissers die nog wel zelf pellen zeggen: “Dat er mensen zijn die dát eten.”

Lees hier meer over de conserveermiddelen in deze garnalen. (Waarom is de EU-richtlijn voor onze ‘hollandse’ garnalen verhoogd van 0,2 naar 0,6??)

In 2004 maakte ik voor het eerst kennis met het tijdschrift Wiccan Rede. Ik vond en vind dit blad hét magazine over wicca en hekserij o.m. door de inhoudelijke benadering. De redactie bestaat uit een groep mensen die hun sporen in dit ‘wereldje’ ruimschoots verdiend hebben.

Je kunt je dan wel voorstellen dat ik blij verrast was toen ik de recentste uitgave ineens een stukje over Heksenpad aantrof. Het voelt als een bevestiging van de kwaliteit en degelijkheid die ik met Heksenpad nastreef:

(Klik om te vergroten. Foto eigen beheer.)  [... »]

(Beeeeh, fietsie op de brug met een verbogen versnelling.
Foto eigen beheer.)

Morgen vertrek ik weer naar Amsterdam en het lijkt alsof het er ook tijd voor wordt: vandaag wil het niet. [... »]

Loading...

Een nieuw bericht uit Friesland, waar ik enkele weken verblijf in een klein dorpje. Stadsheks ‘op het land’. Mét motor, natuurlijk. Wat mij trekt aan motorrijden is het zintuiglijke ervan. Elke rijder zal je vertellen dat je niet stuurt met je handen maar met je heupen, maar wat ik bedoel is het contact met de wereld om je heen. De temperatuur en de geur buiten.

Voelen

Tijdens mijn reis door Europa kon ik aan de temperatuur voelen hoe hoog ik in de bergen was; elke zoveel meter hoger moest ik mijn kleren meer dichtritsen totdat ik bijvoorbeeld in Zwitserland in de sneeuw reed. [... »]

Een tijdje verder in mijn tijdelijk huisje in Friesland…. Hoe vergaat het hier? Nou, het grootste deel van de tijd breng ik door met door het land rijden en sterren kijken.

’s Ochtends is het eerste wat ik doe: klompen aantrekken en de beesten buiten voeren. (Ja lach maar, na de eerste ochtend op natte gympen door het gras weet je weer waarom mensen klompen dragen!)

(Foto eigen beheer.)

Ook had ik me een aantal dingen voorgenomen:

• mijn huiswerk van de tarot-training
• eindelijk eens oefenen met make-up (een voornemen dat ik al maanden geleden heb uitgesproken, lees hier maar, maar ik ben nu eenmaal beter in motorolie, benzine, korte nagels en snel-op-pad). Kleurtje op het ene oog, ander kleurtje op de andere en dan maar hopen dat niet net de buren aanbellen…
• een aantal stukken schrijven die zijn blijven liggen en af en toe wat werken natuurlijk.

Eerlijk gezegd blijft vooral het werk een beetje liggen. Telefonische besprekingen heb ik opgeschoven, de ontvangst is zo slecht dat de gesprekken wegvallen of in stukjes binnenkomen.

Maar ook zonder besprekingen kom ik tijd tekort! Zijn het niet de dieren, dan is het de tuin of 10 km rijden voor boodschappen. Zo hou je jezelf ook bezig… Aardbeien plukken, rozen kijken, langs het maïsveld struinen…

Stadse troela

Af en toe moet ik erg lachen om mijn eigen stommiteit. Ik heb geen dieren in huis dus de eerste avond dat ik gekookt had (voor meerdere dagen natuurlijk) was ik vergeten het deksel op de pan te doen. Ik draai me om, pak iets uit de koelkast, keer terug en zie een van de katten met twee poten triomfantelijk likkebaardend in mijn maaltje staan.

Een ander voorbeeld: nadat ik de hele tuin bij elkaar heb geharkt en de bladeren heb opgeruimd zie ik in de schuur een bladblazer hangen. (Ik stond echt grijnzend in de schuur, ik zou toch niet ook doodleuk de afwasmachine over het hoofd hebben gezien?)

Leven op het land

Het leven met de invloeden van buiten ben ik niet meer gewend. ’t Schiet niet echt op om een was te draaien wanneer ík wil. Of eerst even iets af te willen maken voordat ik het gras ga maaien. Dan is de plensbui al losgebarsten. “Vanavond ga ik een vuurtje in de vuurkorf maken!”… Stortbui. “Oh… even kaas halen bij de boer!”… Gesloten rond het middaguur (Allemachtig, dat bestaat nog! ‘winkels’ die sluiten vanwege het middagmaal, ik sta voor een dichte deur en zie door het raam het hele gezin om de tafel!).

Eerst naar buiten kijken, dan plannen. Als de kans zich voordoet de buiten-dingen doen voordat het weer regent. Valt nog niet mee, voor iemand die gewend is om projecturen te schrijven in een 24-uurs economie *grijns* .

(juli 2006)

(Foto eigen beheer.)

Een paar dagen in ‘t groen en ik realiseer me hoe stads ik ben geworden. Ik ben geboren in Rotterdam, heb enige tijd in een dorp gewoond en woon nu alweer 10 jaar in Amsterdam.

De eerste avond op het Friese platteland zat ik in de oorverdovende stilte buiten en realiseerde me dat ik iets miste, een achtergrondruis… de voortdurend uitrukkende brandweer en ambulance! En natuurlijk de radio’s van buren, ruzieende mensen en tegen niets-en-iedereen schreeuwende junks op straat.

Niet dat zo’n dorp niet z’n eigen geluiden heeft. Een hond die aan een stuk zit te blaffen, waarschijnlijk een kilometer verderop (krijgt zo’n beest nooit es last van z’n keel?), landbouwwerktuigen, ganzen in het veld, vogels in het bos… Een passerend voertuig valt op, wandelaars ook. [... »]

Gisteren ben ik naar Friesland gereden waar ik bijna 3 weken zal verblijven. Met laptop, maar zonder de rest van alle digitale middelen en zonder UMTS-kaart (mijn mobiele telefoon heeft het al moeilijk). Ik zit nu bijvoorbeeld in de bibliotheek, want kabelverbinding… dat hebben ze hier niet zo erg. En dat voor iemand die normaal met 2 pc’s en laptop werkt!

Het was lang geleden dat ik alleen op reis ging met de motor. Maar na 100 km voelde het weer zoals het voelde toen ik alleen door Europa reed. Ik ben kennelijk op m’n best als ik volledig kan gaan en staan waar ík wil. Het lijkt een soort meditatie, mijn hoofd is leeg. [... »]

Februari 2006. Dat is snel gegaan… Heksenpad viert vandaag haar eerste verjaardag.

Toen ik een jaar geleden voor het eerst mijn aantekeningen online zette had ik werkelijk geen idee wat ik er van moest verwachten. Willen mensen dit lezen? Kan ik er zelf wat mee? [... »]

(Detail afbeelding in het graf van Horemheb.)  

December 2005. En de verschuivingen vinden plaats, van ‘ons’ leven, naar ‘mijn’ leven. Als vanzelf pak ik mijn oorspronkelijke ritme weer op. Slaaptijden zijn anders, ik kijk naar andere tv-programma’s, deel mijn tijd anders in, geef mijn geld anders uit. Toch wel. Op een manier die me bekend is, van enkele jaren geleden.

Een van de meest opvallende ’shape shifts’ is: Egypte. [... »]