Veel heksen en andere pagans voelen zich aangesproken door het leven zoals de boeren vroeger deden; je ding doen wanneer de zon op is, met de seizoenen meedraaien en van je eigen land eten. Well, if you’re one of them, dan heb ik een tip voor je:

Op de BBC is vandaag (zaterdag) een nieuw programma gestart waarin een boerderij een jaar lang bewoond gaat worden volgens de ‘old way’ rond 1880. Alex (archeoloog, hij gaat de oogst en dieren verzorgen), Peter (ook archeoloog, gaat zich verdiepen in stoom en paardekracht) en Ruth (gespecialiseerd in geschiedenis, zij gaat zich bezighouden met de woning, het eten etc.) dragen de kleding, eten het voedsel en leven het dagelijks leven zoals dat was in de 19e eeuw. Ze kweken dieren en groenten uit die tijd en leren de ambachten van toen.

Het is erg leuk om mensen uit onze tijd te zien ruzieen met oude ambachten. In de eerste aflevering betraden de bewoners het huis, gingen schoonmaken, renoveren en troffen allerlei oude apparaten. Ze leerden koken (en leven) op kool, ipv elektriciteit en gas, en hoe ont-zet-tend zwaar het is om een stuk land te ploegen met een handploeg-aan-paard. De vrouw des huizes leerde schoonmaken op negentiende eeuwse wijze en natuurlijk hoe ze groenten en fruit kan inmaken. Leuke tv om naar te kijken, romantische beelden van een zwaar leven.

En hoewel ik de laatste maanden weinig met kruiden heb gedaan… bij het zien van de beelden van het maken van chutneys, piccalilly, ketchup en andere inmaaktechnieken gingen mijn handen meteen jeuken!

Vaste lezers hier op Heksenpad weten wel dat ik geen echte kenner ben op het gebied van astrologie. En al helemáál niet als het nog een stapje verder gaat dan de ‘gewone’ zodiak. Toch vind ik de Zodiak van Dendera fascinerend en zeker als iemand dan met kleurtjes gaat aangeven waar al die plaatjes voor moeten staan (laatste afbeelding). Of ‘t klopt moet je niet aan mij vragen. Maar… misschien weet een van de lezers er meer over?

(klik om te vergroten)

(klik om te vergroten)

Dierenriem in rood, planeten in geel en andere symbolen in groen en blauw.

Fotograaf: onbekend.

In Magadan (Siberië) staat een enorm, maar relatief onbekend beeld. Het is Maska Scorbi, ofwel ‘the mask of grief’, gemaakt door Ernst Neizvestni. Het is pas geplaatst in de jaren negentig, maar herdenkt de miljoenen slachtoffers van Lenin/Stalin aan het begin van het vorige decennium. Aan de achterkant hangt een man zonder hoofd en huilt een jong meisje, aan de binnenkant is een gevangencel uit deze periode nagebouwd. Ik plaats de foto’s hier omdat ik wel vaker op Heksenpad kijk naar de vrijheid van godsdienst; het is voor ons zo normaal. Helaas heb ik geen foto’s kunnen vinden van de stenen om het beeld heen: daarop zijn religieuze symbolen uitgehakt.

Bron: Janez A. Sever (klik om te vergroten)

Je komt er via de Kolymatrakt, de ‘road of bones’ ofwel ‘bottenweg’ die is aangelegd door de dwangarbeiders uit de goelag-tijd. Er zijn zoveel mensen gestorven tijdens de aanleg (en dus verwerkt in de weg) dat je eigenlijk over één groot grafmonument rijdt.

Ik zag trouwens zelf het beeld voor het eerst in de uitzendingen van Ewan en Charlie’s Long way Round.

(Semini, in de poort van ‘het Steen’ in Antwerpen. Foto’s eigen beheer.)

Nu ik zo vol met werk zit dat ik nauwelijks de deur uit kom, blijft er voor het slapen gaan af en toe eens een moment over om wat stukken in draft eindelijk eens op Heksenpad te zetten. Vandaag: Semini.

Het is alweer een tijd geleden dat ik voor het eerst tegen dit beeldje in Antwerpen aanliep. Hoewel ik de stad al menig maal bezocht had en ‘het Steen’ ook vaak gepasseerd was, was niet eerder mijn oog op dit beeldje gevallen. [... »]

(Foto eigen beheer, klik om te vergroten.)

Een tijd geleden was ik met een vriendin in de Sint Servaas in Maastricht. In de schatkamer viel mijn oog op dit kruis. Er was geen bijschrift te vinden (behalve iets als “kruis”) en ook in het boekje dat ik bij de uitgang kocht kon ik het niet terugvinden. Er is gewoon níéts over te vinden en ik… ik zit maar met het idee dat ik het wel weet maar nét de link niet leg.

Het deel me zelfs een beetje denken aan de Cipher Manuscripts:

Wie hier al wat langer langskomt weet dat ik iets heb met de (Salisch) Frankische Germanen en dan specifiek de Merovingers. In dit log wil ik eens stilstaan bij Childeric (ook wel geschreven als Childerik).

Childeric (436 – 481) is de eerste koning die na Merovech (de jongere) aan de macht komt in het Frankisch gebied. Tijdens zijn regering was Doornik (Tournai) de hoofdstad van het Merovingische rijk.

Zoals bij de meeste Franken is het leven van Childeric doospekt met verhalen over relaties, sexualiteit en andere intriges waar de hedendaagse roddelbladen wel raad mee zouden weten. Als jonge koning heeft hij, naar het schijnt, maar belangstelling voor 1 ding: de dochters van zijn onderdanen.

Zijn escapades lopen zo ernstig de spuigaten uit dat hij 8 jaar lang in ballingschap buiten zijn rijk zal moeten verblijven. Hij vindt onderdak bij Bisinus, koning van de Thüringse Franken en diens echtgenote koningin Basina.

Na 8 jaar wordt Childeric door zijn volk teruggegroepen omdat de koning die ze als opvolger van Childeric hebben gekozen, zich ontpopt tot een wrede tiran. Nadat hij in ere is hersteld en zijn rol als koning weer heeft opgenomen, besluit Basina haar man te verlaten om bij Childeric te gaan wonen die vervolgens met haar trouwt.

Samen krijgen ze een zoon: de beroemde Clovis (Clodovech) die op 16 jarige leeftijd zijn vader zal opvolgen (en die de Franken tot het het Christendom zal bekeren.) [... »]

vs.

(Fotobron: onbekend.)

Ik spreek hier op Heksenpad weinig over Azië. Toch heeft het een heel vanzelfsprekende plek in mijn levensvisie en -filosofie. Niet dat ik Aziatisch ben, maar omdat ik in mijn puberteit zeer intensief oosterse vechtsporten heb beoefend.

Werken met chi en het taoïsme zijn ‘oude bekenden’ die een beetje op de achtergrond zijn geraakt. De band is diep en warm en soms kom ik overeenkomsten tegen die ik nooit had verwacht. Het zijn van die momenten dat een oud register in mijn brein open gaat, zoals bij: SHEN.

Shen in Egypte

De shen-ring in Egypte staat voor eeuwig leven, het symbool verwijst o.m. naar de cyclus van de zon en betekent letterlijk “omcirkelen”. [... »]

(Vermoedelijke datum 1550 – 1295 BC. Te zien in Norwich Castle.)

Volgens de archeologen is dit: “(…) part of a limestone relief showing the head of a queen or more probably a goddess. The goddesses Mut, Nekhbet and Isis all wear this form of head dress which shows the protective wings of the vulture goddess Nekhbet. It is said to have come from the temple of Queen Hatshepsut at Deir El Bahri.”

De naam van deze godin wordt o.m. geschreven als Nekbeth, Nekhbet, Nekhebeth, Nechbet of “Zij van Nekheb” (het tegenwoordige El Kab). Om het makkelijk te maken. Het uitschrijven in ‘onze letters’ van hiërogliefen blijft natuurlijk een uitdaging .

In mijn opleiding bij de Temple of Starlight maak ik de laatste tijd uitgebreid kennis met haar. Nekhbet wordt gezien als de godin van “upper Egypt”. Ze wordt vaak tegelijk afgebeeld met Wadjet, de slangengodin en beschermster van “lower Egypt”. Haar naam wordt ook wel geschreven als Uajyt, Uatchet, Per Uadjit, Uazet, Uto en Buto. Op het sieraad hieronder zie je beide beschermgodinnen om het Udjat-oog (oedjat-oog) heen. Zij dragen de bij hun land passende kroon.

(Sieraad uit het graf van Toetanchamon, klik om te vergroten.)

(Klik om te vergroten. Foto eigen beheer.)

Afgelopen winter stond ik tegenover deze deur in de stele van Ankhef.  Volgens de archeologen: “(…) een schijndeur in zijn graf. Een vertaling in steen van een echte deur, waardoor de Ka van de dode naar buiten kon om voedsel en drank van de nabestaanden te ontvangen. Zo kon Ankhef deel blijven uitmaken van het leven.”

In het Egyptisch zijn verschillende termen in gebruik voor ons woord ‘dood’, zoals Ka, Ba, enzovoorts. Ze geven verschillen weer in iemands afwezigheid in het hedendaagse leven. De Ka werd verondersteld voort te leven, zolang er een plek was om in te leven. Omdat de Ka een lichaam nodig had, was het belangrijk om de doden goed te mummiferen. De deur is gemaakt van kalksteen in de 1e tussenperiode, rond de 12e dynastie (ongeveer 2150-2040 BC).

Wie Ankhef was?

Ankhef was geen koning of priester, maar wel een van de officials van het stadje Assioet (ook wel Assiut, Asyut en Asyût) zo’n 375 kilometer ten zuiden van Caïro. Het werd in het Oude Egypte ‘Sawty’ genoemd.

Volgens Wikipedia: Hoewel de stad Assioet bekend is uit Oud-Egyptische bronnen, zijn de gevonden materiële resten beperkt gebleven tot de begraafplaats van Assioet, die ten westen van het moderne stadje gelegen is. De meeste graven die hier gevonden zijn dateren uit de negende, de tiende en de twaalfde dynastie. Teksten uit deze graven geven belangrijke informatie over het conflict dat in die periode gaande was tussen de 9e en 10e Heracleopolitaanse Dynastieën en de 11e Thebaanse Dynastie.

Hij was ongeveer 45 toen hij stierf. Op het masker wordt hij afgebeeld zoals men verwachte dat hij in het hiernamaals zou verschijnen: met de gouden huid van een goddelijk wezen.

Het masker en de kist zijn te zien in het British Museum. De stele maakt deel uit van een reizende tentoonstelling.

(Bron: Steven Klein.)

Ik kan het mis hebben… maar ik moet gelijk denken aan de Griekse mythen. Zou dit:

(Odysseus en zijn mannen
- ze drijven een stok door het oog van Polyphemos. Kylix uit 550 BC.)

er ongeveer zó uit gezien hebben??

(De fotoserie is gemaakt door Steven Klein, de mannen komen… uit een rugbyteam.
Meer van dit soort atletenfoto’s? Tuurlijk dames: HIER .)

Ofwel… de legende van de magiër Faust dus .
Wat leent die Duitse taal zich toch goed voor dit soort woorden.
Bijtend, bombastisch. Het spel verdient het. Zo!

(Klik om te vergroten. Deze 13 kralen zag ik tijdens een tentoonstelling over Egypte. Ze zijn afkomstig uit het nieuwe rijk, uit de periode 1550 -1070 v.C. (goudfolie over een verder onbekende kern). Foto eigen beheer.)

De granaatappel (punica granatum) is een symbool dat ver in de geschiedenis teruggaat. Het meest bekend is het verhaal over Kore (Core). Zij krijgt van Hades granaatappelpitten aangereikt die ervoor zorgen dat zij elk jaar enkele maanden bij hem in de onderwereld zal verblijven. [... »]

Bekenden weten intussen wel dat de Amsterdamse Starlight-groep Andromeda heet. Een naam waar ik bijzonder trots op ben en waar veel over te vertellen valt.

De naam Andromeda is het meest bekend uit de Griekse mythologie. Zij was volgend de verhalen uit die tijd de dochter van Cassiopeia en Cepheus. Omdat haar moeder de Nereiden had beledigd werd Andromeda geketend aan een rots om te worden verslonden door het zeemonster Keto.

Tot toevallig Perseus verscheen, onderweg van een van zijn heldendaden, met de kop van Medusa nog in zijn tas. [... »]

Laat ik eerlijk zijn, als ik bij zo’n hunebed sta en nadenk over het volk dat zoiets gemaakt heeft drijven mijn gedachten -door die enorme stenen en het woord ’steentijd’- al snel af richting holbewoners. En ik denk dat meer mensen dat hebben.

Fout! Hieronder een replica van een van hun woningen (onlangs gemaakt door een groep vrijwilligers):

Hieronder nog een replica, van een hunebed uit ‘hun’ tijd. De ruimtes tussen de grote stenen zijn dichtgemaakt met kleinere keien en stenen: [... »]

En toen werd ik ineens gezocht door Megastad FM omdat zij het eens met een ‘heks’ wilden gaan hebben over vrijdag de dertiende. Nou ben ik natuurlijk een ceremonieel magier en geen wicca, maar over de 13e wil ik best wat vertellen. Beluister hier het interview met Gijs Alkemade: 

Isis over vrijdag de dertiende bij Megastad FM
Ik was trouwens samen met Margarita “de heks van Appelscha” in deze uitzending, haar verhaal kun je HIER beluisteren.
(Leuke toelichting over heksen die drijven, maar verder een hoop op z’n Margarita’s. Heksen met 13 als geluksgetal?!? Net als Susan praat ze misschien een beetje te veel in ‘wij’.)

–

Aanvulling, nieuwe weetjes over (vrijdag de) 13(e)

- In de wielrensport is het heel gebruikelijk om, als je de pech heb rugnummer 13 te hebben gekregen, het nummer ondersteboven op je shirt te spelden. Zelfs de jury van de Tour de France werkt er aan mee.

Deze giraf van 5,4 meter is gemaakt rond 6000 v.C. en is te vinden in Niger.
(Bron: Africa Interactive .)

Ik heb hier eerder op Heksenpad geschreven over de verschuiving van de continentale platen (in log: De dynamische aarde) en hun invloed op onze leefomgeving. Maar wat ook interessant is, is de beweging van de aarde zelf. De baan verandert met cycli van 20.000 jaar en die kleine afwijkingen in onze route om de zon hebben enorme gevolgen. Een voorbeeld:

De Sahara, waar zwaluwen en krokodillen elkaar ontmoeten

De Sahara, een deel van Afrika ter grootte van de VS, met gebieden waar al jaren geen regen is gevallen. Waarom steken zwaluwen dit enorme en bedreigende gebied over vanaf Zuid-Afrika om in Europa te gaan broeden?

Het antwoord vind je (nog maar) 5000 jaar terug. Tekeningen op de rotsen in de Sahara laten zien hoe het leven in ‘de woestijn’ toen was: er leefden buffels, giraffen, nijlpaarden, herten, watervogels en krokodillen in een gebied vol grote meren en bossen.

Dit was de situatie waarin de zwaluwen hun intercontinentale vluchten zijn begonnen, een plezierreisje naar een gebied met éxtra veel insecten in de zomer. Tot de baan om de zon een duwtje kreeg.

De regenval nam af, meren droogden op, de planten verdorden. De overgang van bos naar woestijn heeft in nog geen 100 jaar plaatsgevonden. Te snel voor de zwaluwen, zij trekken nog steeds rond alsof het een groen gebied is en moeten hun route nog aanpassen.

Een laatste plek ‘uit die tijd’ is de Ennedi-kloof in Chad. Het ligt middenin de woestijn en huist verschillende diersoorten uit het verleden: in het water vind je allerlei vissoorten en deze grote jongen woont er ook: de nijlkrokodil. Hij lijkt ver van huis, een trage achterblijver, maar over ongeveer 15.000 jaar zal zijn geduld beloond worden. Dan zal de Sahara opnieuw een gebied vol meren en bossen zijn.

Extra:
De meest genoemde plaatsen voor rotstekeningen in Afrika zijn Tassili N’Ajjer – Algerije, Zuid Marokko, Fezzan - Libië, Nir en Te’ne’re’ - Niger, Tibesti – Chad en Dhar Tichitt - Mauretanië.

Een forse scherf van een zestiende eeuwse baardmankruik is op zich al een aardige ontdekking, maar bij nadere beschouwing blijkt een Astense bodemvondst een wel heel bijzondere.

Behalve de bebaarde figuur op de hals, waarnaar dit soort kruiken is genoemd, staat er nog een afbeelding op: het reliëf van een man met tiara – de paus dus -, die op z’n kop bekeken verandert in satan zelf. [... »]

Een Belgische archeologische missie, onder leiding van Dirk Huyge (Koninklijke Musea voor Kunst en Geschiedenis), heeft in het Egyptische Qurta rotskunstsites van 15.000 jaar oud ontdekt. De rotstekeningen vormen zo de oudste gekende kunst in Egypte.

 
(Fotobron: KMKG.) [... »]

Sinds ik in het heksenwereldje rondkijk loop ik regelmatig tegen verhalen over Atlantis aan. Iets waar ik nooit veel aandacht aan heb besteed, net zo min als aan de Annunaki en Igigi. Maar elke keer weer komen ze terug op mijn pad.

In een boekwinkel begint de verkoper er over. Mijn dierbare vriend uit een van de wicca-tradities zwengelt het onderwerp regelmatig aan. En bij de Temple of Starlight sta ik in een pathworking met hen in dezelfde cirkel (waar ik me maar moeilijk van hen kan losmaken). Ik kom er kennelijk niet onderuit.

Loading...

Annunaki – Def P.mp3

Daarom het bovenstaande nummer, van Def P, een geinig moderne variant.

(Wie mij meer kan vertellen over deze Soemerische afbeelding nodig ik graag uit!)

Omdat het toch nu bijna Beltane is…

(Klik om te vergroten. De foto is genomen in Museum het Valkhof in Nijmegen.
Daar was dit beeld uit de 1e eeuw na C. tijdelijk te zien.) [... »]